Grillfest - Rosa vs. vérgudane

Sist onsdag skulle herr og fru Rosa arrangere sommaravslutning for korpset vårt. Då eg sat på styremøte i vinter og eplekjekt foreslo dette, såg eg for meg 25 grader og strålande sol. Platning og hage skulle endeleg vere fullførte prosjekt, med murar, tak og blomar. Mor i lett sommarkjole, jentene likeså. Vimpelrekker og rislampar, blomsterpynt og herlegt tilbehør til grillmaten, førebudd med masse av tid og omtanke.

REALITYCHECK! Me snakkar 22. juni. Heilt sidan 17. mai kan ein telje regnfrie dagar på ei hand, og temperaturen er rett nok tosifra, men ikkje med 2-tal fremst. Platningen har ikkje fått tak, og ein av to murar står framleis halvferdig. Fru Rosa har vurdert partytelt, men på yr.no seier dei at kvelden skal verte omtrent like bra som dagen, dvs overskya opphaldsvèr. Dermed slepp ho unna å leite fram eit stort (men ikkje stort nok) partytelt, der det er litt uvisst om alle delane er på plass. Fru Rosa har ikkje teke ferie, men har heldigvis verdas greiaste arbeidsgjevar, som seier "Vel heim!" når ho forlet kontoret kl 13 for å handle inn og førebu kveldens samankomst.

Herr og Fru Rosa hentar langbord, finn fram kvite dukar som sjølvsagt er for korte og må skøytast med andre dukar - ikkje like kvite. Papirduk hadde stått på handlelista, men uteblei på mystisk vis. Dessutan er det jo finare med ordentleg duk, iallefall om den er lang nok eller har lik farge. For å dra merksemda over på noko anna la eg på løparar i grønt og rosa, og medan salat-hjelpa jobba på kjøkkenet henta eg blomar som eg sette i store stetteglas på borda. Ny-innkjøpte rislampar i turkis og lilla vart hengt opp, saman med ei vimpelrekkje og ballongar. Eg hadde nemleg Storesyster med meg på handling, og meldinga var grei: Fest utan ballongar er ikkje fest! Stolputer på plass, og eit rose-teppe over den gamle og litt fuktige benken langs bordet, som stod klart med fine papptallerkar, koppar og serviettar. Pulsen var roleg, og i samarbeid med Rosamannen laga eg ein tomatsalat med raud løk, riven basilikum, fetaost og balsamicoeddik. Pose-foccacia stod i ovnen, og det var 10 minuttar til gjestene skulle kome.

DÅ kom regnet! Sommarregn er våte greier....og veldig plutseleg. I ein viss fart gjaldt det å berge puter og pappservise, rislampar og fargerike løparar. Men før det knipsa eg bileta i innlegget, sjølv om stolar osv stod litt her og der ;) Pulsen gjekk relativt høgt idet fyrste gjest ankom. Ut over vatnet såg det ut som regnbygene stod i kø, og eg var klar til å setje igang med å gjere plass til over 20 gjester innomhus. Men heldigvis -i takt med at fleire gjester dukka opp, trakk regneskyene seg tilbake. Dermed enda det heile godt: Med litt over 20 gjester grilla me på platningen vår, og hadde god plass! At noko av pynten ikkje kom fram att får heller vere. Maten vart bra og selskapet var godt, og myggen hadde visst like fin fest som oss, der han kom fram i store mengder og beit seg fast!

Ikveld har eg avslutta møtesesongen med eit evalueringsmøte etter Evangerlaurdag, og etter denne hektiske våren kjennest det utruleg godt å ha ei lang rekke frikveldar framfor meg og oss utover sommaren!

Tudelu!

Jonsokbrur

Som eg nevnte i eit ultrakort innlegg sist veke, var årets jonsokfeiring litt spesiell for oss i Rosaheimen. Turen var nemleg komen til Storesyster - ho skulle vere jonsokbrur! Tradisjonen er slik at det er ein gut og ei jente som nettopp har gått i 1. klasse som får det ærefulle oppdraget. Storesyster vart frå seg av lukke då ho vart plukka ut, og minst like nøgd då ho fann ut at brudgommen var ein ho kjende svært godt - hennar jamngamle syskenbarn. 

Som ein kuriositet kan eg fortelje at eg også var jonsokbrur då eg var omtrent på same alder, og gifta meg med naboguten. Det eg hugsar absolutt best av heile greia er at han beit meg hardt i skuldra kvelden før bryllaupet!

Det er det lokale kvinne- og familielaget som skipar til jonsokfeiringa, og det er ein tradisjon eg håpar vil vare lenge. Det var i deira regi bunaden vart sydd for mange år sidan, med kruna som krev stor konsentrasjon å bere. Kafè, natursti og altså dette bryllaupet høyrer med til jonsokfeiringa, og det heile vert avslutta med bålbrenning ved vatnet, der våre eigne brannmenn passar nøye på at ikkje noko går over styr.

Dette året hadde eg ein plan om å invitere gode vener på grilling om kvelden, men etter ein hektisk periode gjekk eg heilt tom for krefter før me kom så langt. Men NESTE år, DÅ skal me vere sosiale ;)

Fotballhelg og hestar

Familien er igjen i heimen, trøytte men godt nøgd etter ei helg i Eidfjord, der me for fyrste gong var med på småbanecup. Ein stor del av den vesle bygda vår og nabobygdene var på plass der, så det var mykje sosialt rundt fotballbanene og teltleiren. Tidlegare år har me vore av dei få som var att heime, og det har faktisk vore ganske kjedeleg, særleg for dei små.

Eg syns det var overveldande å komme til den vesle fjord-bygda utpå kvelden fredag, og sjå telt og bilar tett i tett over eit stort område, ungar som sprang og leika, vaksne som sat i små grupper og prata, eller gjorde seg klar til natta. Og like overveldande idag, å sjå det same området nesten tømt for folk. Då skulle eg ynskje det fanst eit kamera på eit høgt punkt oppom oss, som kunne filme heile helga, og vise i hurtigfilm korleis det eksploderte med folk og liv, aula som ei maurtue heile helga, og deretter - like brått som det oppstod - vart borte.

Vetlesyster var sjølvsagt med på tur, og med den knallgode Elias-gensaren som ein snill og flink tante har strikka haldt ho seg varm sjølv om heile laurdagen var prega av skyer og småsur vind. Ei overraskande kald natt i telt hjalp ikkje på snørr og hoste som ho har pådrege seg siste veka, og eg trur nok der var litt feber med i biletet også. Men dagen idag har vore skikkeleg varm og fin, med sol frå blå himmel. Dermed kunne mor sjølv bytte ut to lag ull med singlet og skjørt - og ei aldri så lita solforbrenning ;)

Dei fire fotballkampane for laget enda med to tap og to sigrar, og jentene byter på å vere målvakt, utespelarar og innbyttarar. Dei har det kjekt, og det er jo det aller viktigaste! Storesyster overraskar fleire gongar med innsatsen og til no ukjende ferdigheiter. Sjølv tek eg meg med skrekk og gru i å vere ei over-engasjert mor som ropar og heiar på sidelinja. Ikkje på ein hissig eller ufin måte (håpar eg!), men likevel - litt for engasjert ;) DET hadde eg aldri trudd eg skulle verte!

 Rett bortanfor teltleiren vår låg ein eigedom som me passerte i bil fyrste kvelden. Eg måtte tilbake dit med kameraet mitt, og lukka ville det slik at eg kom der akurat i det sola trilla ned bak fjella, og kun sendte strålane sine flekkvis nedover mellom fjellsidene. På denne eigedomen var det mange hestar, og om eg går 15-20 år tilbake var eg ei skikkeleg hestejente. Noko av facinasjonen sit nok att, for eg måtte berre få med meg desse stolte dyra der dei gjekk og beita innimellom trea i kveldsljoset.

No trur eg at tempoet skal gå litt ned her i heimen. Eg har framleis to veker att på jobb før eg tek ferie, men Storesyster og Rosamannen skal vere heime, og når både skule og fritidsaktivitetar no er ferdig for sommaren, må det jo verte litt rolegare veker for oss alle. Det skal verte utruleg godt!

Akurat no skal eg kravle meg til mi eiga herlege seng, utan å måtte bekymre meg for om eg eller andre frys, utan å vakne av naboen si vekkarklokke, eller å måtte trekke jentene innatt på luftmadrassa for n'te gong iløpet av natta. Trass dette - alle er samde om at det har vore ein gild tur, som me gjerne tek ein gong til!

God veke!