(Kaffi)pause

For eit par veker sidan ringte min kjære meg på jobb, og sa "Hadde ikkje du veldig lyst på kaffimaskin?". Jau, eg hadde det. I jola fekk to av brørne mine eit slikt vidunder, og kun kort tid etterpå hadde også mor og far fått ei i hus. Når min kjære får ein idè er han ikkje sein i snuen, og på ein augneblink var bestillinga gjort. Eg skulle berre stikke innom på Elkjøp og hente maskina. Som sagt så gjort!

Dolce Gusto is my new best friend! Det er herleg å kunne brygge seg ein kopp kaffi på eit lite minutt når morgonen er travel, men kroppen skrik etter litt starthjelp, eller på ettermiddagen når roen i større eller mindre grad seinkar seg over heimen.

Litt starthjelp kunne eg ha trengt (for lenge sidan) med det som skal bli ei semesteroppgåve i leiarutviklingsstudiet mitt òg. Men, det viser seg - tru det eller ei! - at oppgåva ikkje skriv seg sjølv. Så ikveld har eg  begynt. Litt. Nokre setningar har forma seg på skjermen, og nokre flagrande tankar har, om ikkje teikna seg klart, så iallefall byrja å bevege seg mot ljoset. Det er 11 dagar til oppgåva skal leverast, og 18 dagar til eg reiser på siste studiesamling, der eg skal presentere oppgåva for mine medstudentar og føredragshaldarar.

Det betyr at eg kjem til å fortsette med like "dau" blogg dei neste vekene som eg har gjort dei føregåande. Eg må rett og slett ta ein kaffipause. Dersom tid, lyst og overstrøymande inspirasjon kjem over meg gjev eg nok eit livsteikn, men ellers lyt eg via kveldane etter prinsesseleggetid til tankeverksemd og tasting om noko heilt anna.

Hejdå!

The show is over

8 dagar sidan sist innlegg, og no er den store konserten over, som eg reklamerte for sist gong.

Det vart ein fantastisk kveld i kulturhuset! Trioen med Gisle Børge Styve, Helge Harstad og Per Willy Aaserud sjarmerte oss i senk, og musikklaget på si side gjorde jobben. Publikum var full av lovord etterpå, og me har fått utruleg mange fine tilbakemeldingar.
Sjølv både spelte og song eg solo med laget (ja, no kjem litt sjølvskryt, huff!), og sjølv om eg var nervøs og småskjelven gjekk det ganske bra. Det var iallefall utruleg kjekt!
Det einaste som er trist er at sjølv ein totimars konsert virkar å vere over på eit øyeblikk. Alle førebuingane, øvingane og organiseringa i veker og månadar munna ut i denne kvelden. Men når det blir så bra, så er det sjølvsagt verd kvart sekund!