Ettermiddagsljos

Ein køyretur i blåtimen for å blidgjere ein kranglete og vinterkald bil. Nok ein gong vert eg facinert av det vakre ljoset, som er nesten umogleg å fange med eit skarve mobilkamera.

Du grøne, glitrande tre, god dag!

eller " Du brune, barlause tre, goodbye!"

Det fine, tette jolatreet vårt, innkjøpt 5 dagar før jolaftan, viste seg å ikkje vere av det pålitelege slaget. Vetlejolaftan på føremiddagen stod det der og glitra, akurat slik det står i songen! Men då me 2. joledag kom heimatt frå jolabesøket hjå svigers hadde treet allereie byrja å sleppe nåler. Det hadde vatn, men var kanskje lei av livet allereie før det kom inn i rosaheimen?

Dagleg har me gått med kost og brett , og etterkvart har treet byrja å sjå ut som ein gammal mann med måne. Heile flekkar var utan nåler! Me oppdaga at det ikkje berre var treet sjølv som var årsaka til den enorme røytinga då vetlesyster vart teken på fersken medan ho stod og skuggeboksa med den stakkars fredelege buska.

Til slutt prøvde treet antakeleg å spele død for å sleppe å få meir juling, for medan eg og rosamannen sat heilt i ro i stova byrja det sjølv å sleppe pynten i golvet.

Idag tok eg signala på alvor, avpynta jolegrana og bar den ut. På vegen vart treet så skremd at det slapp meir nåler enn nokon gong før, og me fekk grønt vegg-til-vegg teppe! No håpar eg det har funne sjelefred der det ligg og kviler mellom andre tre litt bortanfor huset vårt. Pga mykje snø og dårleg skotøy vart det liggande litt for nært allfarveg, men litt seinare skal det finna sin endelege kvilestad nedi skogen.

Neste år skal rosamannen til skogs og felle treet sjølv, seier han. Då håpar eg han finn eit tre som trivst med glitter og stas, og som ikkje er plaga med håravfall, angst og depresjonar.

Kong Vinter

Han visar seg verkeleg no, Kong Vinter. Kappa hans ligg over heile landet, etter det ein høyrer i media, og hans iskalde andedrag gjer at varmepumpa stadig durar, og vedovnane våre vert fyllt til randa heile ettermiddagen. På kjøkkenet sildrar vatnet uavlateleg for at det ikkje skal fryse. Trøysta er at det skal bli endå kaldare!

Her hjå oss er det meldt 23 blå grader på fredag, og eg gler meg ikkje. Stadig fleire opplever at bilen ikkje startar, eller som hjå oss - at vatnet frys.

Samtidig er det jo dette me har lengta etter, alle desse vintrane med regn og gråbleike lier. I vintrane med sørpeføre og snø som forsvann før han eingong traff bakken. Men som det heiter i den gamle songen, "dei vil alltid klaga og kyta". Og no er eg vel ikkje den einaste som lengtar etter bittelitt varmare vèr. Ikkje for mykje - ikkje slik at snøen forsvinn. Berre slik at ein ikkje treng finne fram alle kleda for å gå dei to hundre metrane opp til naboen. Ein brukar jo lenger tid på å kle på seg enn å faktisk vere ute! I ettermiddag då me var ute og aka med ungane gjekk det ikkje lange tida før eg ikkje kjente at eg hadde tær. Då sendte eg ein tanke til Jarle Trå......

Men, trass alt - det er uendeleg vakkert! Om ettermiddagen når eg køyrer heim ser eg at sola stryk varmraude armar mot fjella som omkransar bygdene, og ljoset er heilt fantastisk. Blått nede i dalen, rosa oppe i fjellet. For eit par dagar sidan knipsa eg villt medan mannen køyrde bilen, og fekk fanga noko av alt det vakre me kan kvile augo på i desse dagar. Og sidan eg kvir meg til den dagen alt det kvite skal bli til rennande våt masse, så trekkjer eg tilbake nesten alt ovanfor, og helsar Kong Vinter velkomen ei heil stund til.

Middagsselskap på årets fyrste sundag

I jola som no er over har me fått koma til duk og dekka bord hjå foreldra våre på alle høgtidsdagane. Idag syns me det var på tide å gje noko tilbake, i form av sundagsmiddag i Rosaheimen. Eg og Rosamannen (kanskje mest eg?)har i vel ei veke lese kalkunoppskrifter på nett, handla inn tilbehør, og planlagd måltidet. Me har ikkje laga kalkun før - knapt nok ete det, så eg var litt spent.

Kalkunen fekk forresten bu ute i 15 minusgrader eit par dagar - praktisk med utandørs fryseboks når vår eigen kapasitet ikkje strekk til! Litt forskyvningar vart det i tidsskjemaet idag, når me oppdaga at hyssingen var vekk, men me fekk den i ovnen til slutt. Eg kokte kraft av innmaten, som saman med fløyte og steikesky danna grunnlag for sausen. Den måtte speast ut og krydrast då eg fann ut at det var alt for lite til 9 personar, men det vart god smak til slutt. Tilbehøret ellers var rosenkål, blomkål, brokkoli, gulrot og ikkje minst - stuffing! Denne skulle sjølvsagt vore inni fuglen, men me tok ikkje sjangsen på det, sidan det då er endå lettare å få turr fugl ut av ovnen. Stuffingen vart laga av bacon, sopp, løk, persille, rømme og brød, og var faktisk snabla god om eg skal sei det sjølv!

Bordpynten var enkel - englevinger, glas-englar og ljosestakar i fattigmanssylv. Og så dei fine engle-serviettane eg kjøpte til jola, då!

Til jol fekk me eit sett med brennar og 4 skåler berekna på å lage crème brulee. Det måtte òg prøvast for fyrste gong idag. Igår kveld kokte eg vaniljeblandinga, men då me skulle karamellisere sukkeret idag oppdaga me at brennaren var utan gass, og at min hobby-varmepistol ikkje eigna seg til matlaging. Då er det praktisk å ha ein pappa med verkstad rett borti vegen, med alt utstyr som tenkjast kan; Skal sei det vart fart på karamelliseringa!

Gjestene let vel då me nesten måtte trilla dei ut døra ikveld, og då trur eg me seier at årets fyrste sundagsmiddag var vellukka.

Imorgon er kvardagen her igjen, og eg føler meg ikkje heilt klar, må eg innrømma. Tidleg opp og ut med trøtte ungar i frosen bil.... lite freistande! Dessuten skal jo min kjære på jobb igjen etter å ha vore heime i halvannan månad - det vert eit sakn å komme heim til tomt og kaldt hus, og middagslaging mens me ventar på pappen! Då er det vel best å komma seg tidleg i seng ikveld, så me startar den nye veka med opplada batteri.

God veke i vente!