Favoritt-ting på ein nydeleg vinterdag

Eg fekk utfordringa om å vise favoritt-ting frå heimen hos Nikoline, og den vart visst vanskelegare enn eg trudde! Her er jo så mange ting eg er glad i, frå små duppedittar til store møblar. Nytt og gammalt, noko fått og noko kjøpt. Frå den fine retro-radioen på kjøkkenet, til den gamle skjenken i stova, med originalt skuffe- og hyllepapir. Og det har vist seg at å velja er igrunn umogleg. Oppgåva er for vid, rett og slett. Men så, her eg sitt med eit glas raudvin i handa og ser rundt meg i den stille stova, ser eg den aller vakraste av alle englane mine. Då klarte eg det likevel......

Denne fantastiske skapningen fekk eg til jol hjå mannen min, heilt overraskande (forklaring: som oftast kjøper me til kvarandre noko den andre har spesifisert at er ynskjeleg. Denne hadde eg ikkje ynskt meg, men han kjenner meg godt nok til å vete kor overmåte glad eg er i englar!), og det er inga overdriving at eg fekk tårer i augene då eg såg den. (Bileta her er frå jola, derav det trearma ljoset attmed.)

Puh - jammen godt å ha fått den utfordringa ut av verda. Kanskje eg skal gje nokon andre den samme vanskelege oppgåva? Strikkesaken, f.eks.? Og Ingrids Ull og Tull.

------

Dagen idag har vore heilt nydeleg! Sol frå skyfri himmel som glitra i det vesle me har av snø gjorde valget lett - me måtte ut! Då rosamannen fòr på øving (ja, iløpet av dei neste 8 dagane er det berre ein kveld han ikkje er på øving eller konsert. Jammen godt han har ei tålmodig kone, ikkje sant? :D ) kledde me jentene oss og sette kursen oppover bakken. Der visste me at 3 av søskenbarna til jentene befann seg, og er det noko Oda syns er kjekt her i verda, så er det å tilbringe tid med søskenbarna sine! Hedvig ser ut til å dele den oppfatninga, og har lagt si elsk på den eldste av jentene i flokken. 11-åringen på si side verkar som ho kosar seg med å passe på og bere rundt på den vesle fjøra mi, og det gjer jo ikkje meg nokonting at me er fleire til å springe etter raketten.

Som nevnt er det ikkje mykje snø me har, men nok til at ungane storkoste seg med akebrett i bakkane. Seier ikkje dette fjeset alt?

Då ynskjer eg alle ei god helg vidare, medan eg tek ein sup raudvin og slentrar gjennom blogglandia på kveldsvisitt.

Det sjette biletet

Frå fleire hald har eg fått den etterkvart velkjende utfordringa om å vise det sjette bildet i den sjette mappa på maskina. Det er ikkje til å unngå at det er mange bilder av jentene mine, og her er det altså Hedvig som har vorte fanga av linsa. Ho har skjønt at det som kjem i ei skål, eller i ein boks, det er gode saker. Her er det laurdagsbarne-tv som står på programmet, og når storesyster fekk laurdagsgodt i ei skål måtte òg Hedvig få det. Hennar laurdagsgodt denne kvelden var bokstavkjeks.
Det er utruleg kor fort desse små fangar opp ting - me må berre le når Hedvig går til skuffa med plastboksar, finn seg eit høveleg kar, og så fortset til matskuffa der ho veit det er kjeks. Der står ho på post og ventar til me kjem og opnar. Går det ikkje fort nok veit ho å gje beskjed!

Vetlesyster er ikkje like tidleg ute med språket som Oda var, men kvar veke kjem det nye ord, eller iallefall forståelege lydar. Noko av det siste er "hadet på badet" (i skikkeleg erte-tonefall) - eller "habe de dade" som det fort kan bli.. Kvar dag skjer det noko nytt, og det viktigaste me må prøve å hugse på er å gle oss over stundene. Det er så alt for fort å hengje seg opp i alt det andre....



Eg har fått ei utfordring til, om favoritt-ting i huset, men der treng eg litt meir tid til å tenkje over saka.

God torsdagskveld!

Finse 1222

Eg er ikkje noko naturmenneske, det kan både eg og alle som kjenner meg signere i mange eksemplar. Men når eg no befinn meg på Finse 1222 er det ikkje til å unngå at ein vert litt facinert. Særleg ikkje når naturen viser seg frå si aller aller beste side, slik som idag. Då me steig av toget slo lyset imot oss, og den gode lyden av knirkande kald snø flaug inn i øyrene idet me bevega oss mot hotellet. Lyset er heilt fantastisk her oppe!

Her er nok ikkje så mykje snø (antar eg) i forhold til det som kan vere, men til gjengjeld er her mykje istappar av respektabel storleik.

Her er òg bevis på at vinden vanlegvis susar om hushjørna, for ein del av istappane har faktisk "vakse" i sving!

Innandørs er her mykje historie, i sjølve bygningane og ikkje minst i interiør og rekvisittar. Denne klokka - eller, i dette tilfellet høver det seg best å sei "dette uret" - kjem nok frå ein storkar frå tidlegare tider..

Møterommet vårt ligg slik til at me verkeleg fekk sjå det fantastiske lyset som endra seg i takt med sola sin gang over himmelen, og ned bak fjella. Frå blendande kvitt, til ulike nyansar av blå, med fantastisk rosa skjær i toppane. Sjølv om augene ofte vart dregne ut mot dette vakre lysspelet så har eg faktisk klart å fylgje med ein ekstremt interessant foredragshaldar og spanande diskusjonar innanfor staben.


Ikveld fekk me ein fantastisk middag, med gresskarsuppe, ein himmelsk mør mørbradbiff, og dessert med pasjonsfrukt og jordbærsaus som verkeleg sette prikken over i'en. (Sjølvsagt har ting eit litt finare namn i ein hotellrestaurant, men akurat no hugsar eg ikkje anna enn innhaldet, som var aldeles nydelegt!)

Eg er nok ikkje den einaste som har lese Anne Holt si bok om Finse 1222, og med den relativt friskt i minne har eg rusla litt rundt idag og småflirt for meg sjølv. Her er ravna som i boka vart feia ned då det byrja å storme. Her er togvogna mellom to bygningar (men den må eg få teke bilder av imorgon), og dei ulike bar- og salongområda som så levande vert skildra av Holt. Som ein kuriositet for dei som kjenner boka kan eg nevna at eg er her saman med minst 4 prestar, men her har vore befriande lite dramatikk, og som sagt - vèret har vore upåklageleg!

Dermed reknar eg med at etter ei god natts søvn i herleg nyrulla sengetøy og nokre timar i møterommet, skal me koma velberga heim imorgon, med nytt pågangsmot og ein ny giv i ein kjekk men travel kvardag!