Ein dag i selskapelegheitas teikn

Telefon til Rosamannen klokka 12.04 idag, laurdag formiddag, frå 1 stk småstressa Rosa, i lett trav bortover bergensk brustein;

-Eg står ved NAV, kor skal eg?
-Du går ned til venstre, ned gata, og bort til Fridays. Me held kontakten til du har funne fram
-Ok, ved Fridays, kva no?
-Gå til høgre
-Jammen, då havnar eg jo rett på vatnet.
-Snu deg mot vatnet, og så går du mot høgre
-Hæ? Det var jo der eg kom frå? (desse 2-3 siste linjene i loop eit par gonger før me går vidare....)
-Nei, du kom jo rett oppefrå, gjorde du ikkje?
-Eh....skal eg sjå mot bystasjonen, og så skal eg gå til høgre?
-Ja
-Det var der eg kom frå. Kor langt skal eg gå?
-Bort til hjørnet på bygget, og så rett over gata
-(mumlande) eg stod jo akurat her borte, (mumle) har gått forbi 3 gongar(mumle). DER er det - haaaade!

Jaudå, eg har faktisk vore på Zupperia før. Men den gongen vart eg styrt av to veninner, og ensa verken retning eller avstand til noko anna. For å sei det rett ut, så har eg retningssans som ein gammal sokk - den har kanskje vore der mange gongar, men aldri sett kvar vegen går (naturlegvis sidan sokken som oftast er inni ein sko når den er ute og går. Eg pleier ikkje vere inni ein sko, men eg kunne like gjerne hatt bind for augene, så lite som eg får med meg. Det er faktisk så ille at jentungen på 4 kjenner seg akurat like godt att som meg, når me køyrer nokon stad. - eg eignar meg mykje betre som kartlesar!)

Men til slutt fann eg altså Zupperia, nokre minuttar etter skjema, men heldigvis ikkje heilt åleine om det. Og vel innom døra var det ikkje tvil om kva bord som tilhøyrde dei bergenske blogg-jentene. Langbordet var faktisk fullt allereie, med damer i alle aldrar og fasongar. Nokon kom i par, andre kom som meg - åleine, med eit åpent sinn. Tru det eller ei, så er eg faktisk litt sjenert i slike samanhengar. Men heldigvis fann eg nokre av dei eg "kjende" frå blogglandia, og på ei kort stund var isen broten og praten igang. Eg kunne ikkje unngå å leggje merke til at andre gjester snudde seg med undrande blikk når latteren nådde nye høgder rundt bordet. Og for dei eg ikkje rakk å helse på - ja! eg er ho med rosa sjal og den svært høge, støyande latteren ;) Det var utruleg kjekt å få nokre ansikt og personlegheiter å feste til dei ulike bloggnavna; mali-mo, emmeline, Lisbeth, Jill, Ingridmarie, Liv Elin....kort sagt mange flotte damer!(me var vel ca 25 stk, så det seier seg sjølv at ein ikkje rakk å prate med alle) Eg gler meg allereie til neste treff - I'll be there!!

Eg måtte gå før festen var over, for å få med meg ei gåve i siste liten til eit bursdagsbarn her heime. Me skulle i selskap, og i oktober høver det seg med haustleg bordpynt. Nydeleg oppdekking, nydeleg mat, og godt selskap. Denne dagen har verkeleg hatt vinger, og det tydar jo på at den har vore bra?


God haust-helg vidare!

Euforisk

Ja, akurat no sitt eg med ein litt sånn euforisk glad-følelse i magen. Idag har eg nemleg hatt besøk, av ei veninne eg ser altfor altfor sjeldan. For noko som verkar som ein mannsalder sidan (eh... 8 år eller deromkring) delte me rom i nesten eitt år på folkehøgskule, og ho er ei av dei ytterst få eg har helde kontakten med sidan då. Når ein lever på kvar sin kant av landet (ein aldri så liten klisjè der ja), og med veldig forskjellig kvardag så vert det ikkje så ofte me treffest eller snakkast. Men alltid veit ein at vennskapet er der, og når me fyrst er ilag er det som om det var to dagar og ikkje to år sidan sist.

Timane ikkje berre flyg - dei får jetmotor! Jentene mine tok ho til seg frå fyrste stund, og dagen har vore herleg. Når ungane endeleg var i seng kunne me verkeleg la praten gå, mimre litt, og løyse eitt og anna verdensproblem over eit rosa glas. Og no når kvelden er over kjenner eg at eg så inderleg gjerne skulle hatt ho rett borti vegen her, istadenfor langt der borte. Men, uansett er eg glad for at me iallefall får slike dagar i ny og ne.


Med seg hadde ho gåve til alle oss jentene. Eg fekk ein nydeleg handkrem som heiter Happy days, og Revitalizing te frå Pukka. Berre besøket idag var revitalizing, og det har verkeleg vore ein Happy day, så kven treng gåver? Hurra for gode veninner!


Imorgon er det bloggertreff i Bergen, og med spent forventning gler eg meg masse til å treffe alle dei kjekke bloggdamene frå området. Sjalabais!

RAK

altså, eg må innrømme at pr definisjon veit eg ikkje heilt kva RAK står for. Men når nokon i ein blogg "loddar ut" noko, som ein kan vinne berre ved å kommentere og kanskje slenge inn ei lenkje, ja då er det samme for meg om det heiter RAK eller konkurranse eller loddtrekning - eg er med! Denne gongen er det på scrappe-kort-utfordrings-bloggen Sukkersøtt ein kan få med seg ein godbit. Og sidan alle i utgangspunktet har like stor sjangse til gevinst, så er ikkje eg verre på det enn at eg håpar det er min tur denne gongen.


Og om nokon kan forklare meg kva RAK betyr, ja så ville jo det vere ein ekstra bonus :)

Eg er nok litt bortskjemt

...som får akurat det eg ynskjer meg. Til bursdagen min fekk eg pengar hjå både foreldre, svigerforeldre og bestemødre, og då mannen skøytte på ein liten del hadde eg nok til å bestille det eg hadde aller mest lyst på - min splitter nye silhouette!

Det er altså ei maskin som skjær i papir, akurat som ein vanleg printar skriv ut på papir. Eg kan leggje inn alle slags figurar, bokstavar og alfabet - og vips har eg dei ferdig oppkutta - klare til bruk. No treng eg ikkje kjøpe alfabet til tanga mi, ikkje dies (små metallplater med "spor", til å lage papirfigurar eller -bokstavar), eller papirkuttarar. Eg har allereie teke den i bruk, og den er berre knallkul!


Då var det berre å finne ut kvar på nettet eg kan kjøpe meg ekstra dagar i veka, og ekstra timar i døgeret. Om nokon har eit godt tips tek eg gjerne imot!

Tjuvstart på vinteren og stolt 4-åring

Idag gjekk me frå hustren haustdag til grov tjuvstart på vinteren. Plutseleg, medan mor svinsa rundt og førebudde miniselskap og kyrkjegang, gjekk alarmen: "Mammmaaaaaaaa, det snøøøøøøøøøøøøøøøøøøøøøøøøør!!" Oda sprang rundt i ring, lurte på om ho kunne ut og aka før me skulle i kyrkja, og ville helst på skitur med det samme. Jaudå, visst kom det både sludd og snø! Den la seg heile vegen ned fjellsida, like ned i bygda. Berre me som budde nederst ved vatnet vart forskåna for kvitkledd hage. Ikkje at snøen låg lenge, for utover dagen vart det både regn og glytt av sol, men likevel - det snøa 5. oktober!! Det seiest jo at vèret på bursdagen din fortel noko om kor snill du har vore i året som gjekk. Her hjå oss var det fint vèr nesten heile dagen igår, men litt regn og vind utpå kvelden. Eg lurte på kva det sa om min plassering på snillheitsskalaen, men då eg såg vèret i dag tok eg meg i å undre kven i all verden som hadde bursdag idag - den eller dei måtte verkeleg ha sett sinna i kok i året som har gått.....


Så kom me oss altså til kyrkjes. Oda har gleda seg i ei heil veke, og sat til mors forundring som eit lys medan presten snakka. Då 4-åringane skulle få hjelpe til med å henge figurar på flanellografen var ho særs ivrig i tenesta. Ho var fyrstemann opp, og då me alle trudde at dei små hadde gjort dagens innsats retta ho opp handa og gjorde tydeleg mine til at ho gjerne ville bidra med noko meir. Heldigvis hadde presten endå ein figur på lager som linselusa kunne setje på plass, medan kyrkjefolket humra, og mor lett rødmande og samtidig litt stolt seig eit bittelite hakk ned i benken.

Like ivrig var ho då det endeleg kom til at den omtalte kyrkjeboka skulle utdelast. Ho spratt opp av benken så snart presten tok fram boka, og stod saman med ein av dei andre 4-åringane i lysande forventning midt på kyrkjegolvet. Det var ikkje mykje tvil om kven som måtte få boka si fyrst, nei. - Mor vart visst endå eit hakk raudare i kinna.



Å avslutte kyrkjebesøket med kaker, saft og loddtrekking gjorde ikkje opplevinga mindre, og sjeldan har ein vel sett ungar verte så glad for å vinne ein pose grønsaker eller ei potte med lyng etter hausttakkefesten.

Den vesle bursdagsfeiringa i etterkant vart òg vellukka, trur eg. Kjekt å ha besøk, kjekt å lage istand noko, og så er igrunn Oreo-kaka i seg sjølv grunn god nok til å invitere gjester. Bilder av dette skulle du gjerne fått, men for tredje gong (Hallo! Kortid skal eg lære?!?!?!) har eg klart å slette bildene frå kameraet før eg har dobbeltsjekka at alle er overført til PC'en...

No håpar eg på litt mildare vèr, slik at eg og ungane utan problem kjem dit me skal imorgon...