Datakræsj og baking

Ja,so gale kan da gå.. Igår ville ikkje PC'en min starte, skrekk og gru! Me hadde ein annan ståande i opplag,og har fått redda alt av bilder og viktige saker,bortsett frå x antal mailar (har ikkje gjeve heilt opp,men..) Men noko skal det jo vere - på denne ny-gamle maskina fins det eindel merkelege innstillingar, så eg får faktisk ikkje blogga (ei heller kommentert) ! Håpar å få det i orden snart,for abstinensane er allereie harde. Imorgon er det familieselskap for jentene, og me blir 24 stk med smått og stort. Eg har baka 3 porsjonar pizzabollar, og kaker vert det sjølvsagt òg. Så håpar me alle vert mett,og at véret vert bra. God helg vidare!

Ei prinsesse på 4 år

Ja, ei dryg veke etter forrige bursdag er det ny stor dag hjå oss. Idag var det Storesyster sin tur - store vesle prinsessa mi. Eg veit ikkje korleis det er med andre 4-åringar, men for jenta mi er bursdag noko heilt magisk, og har vore det lenge!


Idag spratt ho opp ved fyrste knirk frå Vetlesyster, og proklamerte at "Idag har eg bursdag, stå opp pappa - eg vil ha frokost på senga!" Mor hadde heldigvis vore litt framsynt, så frokostbrettet stod klart på soverommet - Blåbærmuffins med 4 lys, og saft i prinsessekoppen. Gåver var det sjølvsagt òg plass til.






Morgonen var ein rein fryd - jenta spratt inn i kleda og venta seg nesten i hel på at eg skulle få mat i Vetlesyster og kle på kroppen; Ho måtte i barnehagen!

Der venta ballong i garderoben, krune, bursdagssamling og muffins til lunch-dessert. Jenta hadde bobla over av lukke heile dagen :)

Og så bar det laus med barneselskap i heimen. Hotdog, gelè og sjokoladekake (ja, den med "natron") vart innteke med stor iver, alle dei 8 små hadde det etter lydnivået bra :).
Og jubilanten - ho stråla som sjølvaste sola heilt til det var over leggetid, og det brått var slutt på kreftene.
----

I skrivande stund er det nøyaktig 4 år sidan låg på KK i Bergen som nybakt mor. Me var svært overraska, for den vesle skapningen var så totalt anleis enn me hadde sett for oss. Eg som sjølv var nærare 5 kg ved fødsel, forventa ei stor og lys trulte. På ein ekstra ultralyd nokre veker før termin fekk me òg beskjed om at dette var eit stort barn. Men nei; ho som kom var bittebitteliten, med nesten kolsvart hår. Hadde eg ikkje fødd ho sjølv hadde eg knapt trudd det var min unge.

Etterkvart har ho forandra seg mykje. Ho var lik på faren som baby, men etterkvart har ho vorte meir og meir lik meg. Og eg kjenner at eg vert både stolt og glad. Ikkje fordi eg har så mange fantastiske gener å vidareføre, men fordi ho liknar på meg, og likevel er så uendeleg fin! Aldri står hjarta til mor meir lageleg til for hogg, enn når ho vèrar at nokon kan tenkje noko vondt om den vakre prinsessa med dei lyse krøllane.

Ho var ganske tidleg ute med snakking, og sidan har det ikkje vore stille. Og som alle veit - øving gjer meister! Jenta mi veit å gjere seg forstått, og kjem ofte med ord og uttrykk som ein slett ikkje ventar av ein 4-åring. Det vert så mange artige episodar, og eg prøver å skrive ned mykje av det, men desverre er det alt for mykje som går i gløymeboka òg.

Kvar dag med denne jenta er fyllt av glede, latter og kos, men òg forhandlingar, diskusjonar og prinsesse-vil-ikke-trekk. Men mest av alt viser ho kvar dag at ho er glad i oss, i veslesyster, og i alle rundt ho. No søv ho godt, etter ein lang dag av det gode slaget. Imorgon ventar nye utfordringar og nye gleder.

Gratulera med dagen, prinsesse gullhår!

Bakermester Harepus - hugsar du han?

Ja, eg tenkjer på han i Hakkebakkeskogen, med ein læregut som ikkje var heilt stødig på ingrediensane i dei sagnomsuste peparkakene. - eg føler meg litt som han...

Igår kveld, (kanskje litt for seint igår kveld?), skulle eg lage sjokoladekake med surmelk, for det vert så utruleg saftigt og godt. Og saman med surmelk skal det ofte natron - så òg i denne oppskrifta. Hovudet mitt var nok ein litt annan stad, for istadenfor 6 tsk natron fann eg fram bakepulver, og begynte å hive oppi. Heldigvis oppdaga eg fadesen, tok vekk bakepulveret og fann fram den rette boksen. Eg blanda ferdig kaka, steikte den, og syns kanskje det lukta vel mykje natron i kjøkkenet. Men på den andre sida, det luktar jo når ein steiker lappar òg, og dette var tross alt ei STOR oppskrift!

Ved enda steiketid ser kaka retteleg luftig og fin ut - lukta heng framleis i kjøkkenet, og mannen lurar på kor mykje hjortesalt eg har hatt i.

"Hjortesalt? Eg har ikkje hatt hjortesalt, eg har hatt 6 tsk...............HJORTESALT istadenfor natron!!" Mor vert med eitt hektisk i blikket, røskar handkleet av kaka og set kniven i den - dette må smakast! Eg tenkjer på bakarmesteren som seier til bakarguten "la meg få smake på kakene". Kaka smakar faktisk ikkje så verst. Mannen får smake, og seier det same. Men - så kjem etterpå-kommentaren ".....men ettersmaken minnar litt om gamalost". Mor set seg ende ned på golvet, og finn fram telefonen. Klokka er halv tolv, men dette er jo krise-tilfelle. Heldigvis er trollkåno våken, og kjem i rakettfart for å kontrollsmake på hjortesalt-kaka. Det vert ingen store scener med nysing og kjefting (ref Hakkebakkeskogen) - kaka er etande, og berre for den som veit at hjortesaltet er der istadenfor den før nevnte natronen, kan kjenne skilnaden. Det gjer IKKJE dei ni ungane som skal få sjokoladekake i barneselskap idag - meir om det kjem forhåpentlegvis ikveld, om ikkje mor ligg utslått etter selskap og alt for mykje hjortesalt....

Ha ein god dag!

Scrappetiscrap og award!

Det er visst kjempelenge sidan eg har vist fram noko av hobbyen min no. Eg begynte med scrapping for snart 2 år sidan, og syns det er kjempekjekt! Det har gått veldig i periodar, og sommaren er generellt ei dårleg scrappetid. Men aldri så gale at ikkje det er godt for noko; Oda sine problem med legging i sommar har ført til eindel kveldar der eg/me måtte halde oss i 2. etg til ho sovna. Og då vart det plutseleg litt "gratis" scrappetid til meg. Stilen min er absolutt ikkje avansert, men eg kosar meg med scrappinga, og håpar det vert fine minner både for oss og ungane.

Her er ein LO med eit bilde av Hedvig som alltid sovna på tvers i senga, helst med føtene ut av sprinklane. Fotavtrykk vart tekne då ho var 7-8 mnd, med oda sitt målrskrin og pensel :) Rundt ramma har eg printa ut dette vesle verset;

Tetill, tåtill, tilleros, negelfru og storegubben hesten

To andre par med føt sette spor etter seg på Kreta for 2 år sidan. Eg knipsa avtrykka i sanden etter Oda og rosamannen - syns det var så fint med dei to små ilag med det eine store. Har visst nevnt det før, men dette bildet vann altså fotokonkurransen i lokalavisa den sommaren, og er grunnen til at eg har min kjære Canon EOS 350D :)

Og så må eg ta med dagens gladmelding: Eg har vore så heldig å få endå ein award av denne typen

Tusen takk, Tonje Marie!! Det er utruleg kjekt å verte sett pris på, det må eg innrømme :)

Ein våt søndag med store båtar

Denne helga er Tall Ships Races i Bergen. Ingen av oss har vel eigentleg tenkt over det, før eg fann ut at kanskje ein bytur ville høve seg som sundagstur heilt på tampen av ferien? Med store båtar, konsertscener og salgsbodar måtte jo det vere ein attraksjon. Eg sjekka yr.no, og fann ut at vèret iallefall skulle vere turt på dagtid - Bergen, here we come! Sjølvsagt var både regntrekk og paraplyar med på lasset, for ein veit jo aldri...
Idet me steig ut av bilen kjende me lette dråpar av yr mot huda, men lest som ingenting - kva gjer vel ein halv dråpe regn? Me gjekk ned til torget, og rusla utover bryggen - i kø! Barnevogn og store folkeansamlingar er ikkje nødvendigvis ein god kombinasjon. Idet me kom så langt ut at me såg Statsraad Lemkuhl var det ikkje lenger yr som kom frå oven, og det var berre å pakke fram både regntrekket og paraplyane. Men - regnjakka eg skulle ha med til Oda, den låg fint att heime. Og kor stor sjangse er det for at ein 4-åring held seg under paraplyen til mor eller far? Heldigvis hadde ikkje hjernen kortslutta heilt då me drog heimefrå, så byteklede var iallefall med.
Oda ville så gjerne gå ombord i eitt av dei store skipa, og Christian Radich var den som hadde "ope hus" idag. Medan ho og pappen gjekk planken (som ho fortalde med eit flir etterpå), søkte eg og Hedvig tilflukt i eit øl-telt. Ikkje mykje freistande med utepils idag, nei...

Og sidan regnet berre auka på var det igrunn ikkje så mykje å trakke rundt etter. Kor ein gjekk var det paraplyar som trua med å stikke ut augene, eller folk med ryggsekk som skubba deg ut av retning. Me luffa tilbake, og sette kurs for noko så råflott som middag på Burger King. På vegen gjekk me forbi noko som såg ut som sjølve himmelrik for søtmomsen meg:
Eg røpar ikkje kva eg måtte betale for desse herlegheitane, men eg lovar at dei skal etast med andakt!

Imorgon er det jobb og barnehage igjen, og det blir jo greit å komme innatt i kvardagen òg etter ein fin ferie. Om ei veke er det min tur...

Tusen tusen takk for alle fine og kjekke og koslege kommentarar de legg att her - eg blir hoppande glad for kvar einaste ein!