torsdag 12. juni 2008

Intelligent liv i blomsterbedet...

Idag gjekk eg til krig mot ugraset i blomsterbedet mitt. Ja, eg har faktisk berre eitt skikkelig blomsterbed - det skiljer huset mitt frå vegen, er ein halv meter djupt og 5-6 meter langt. I dette bedet står det att nokre stauder som den tidlegare huseigaren nok har planta - sidan har dei fått leve herrens glade dage. Ifjor delte eg opp dei to største og lempa halvparten til skogs - i år angrar eg på at eg ikkje tok endå meir..


Men det er jo ganske mange meter bed som skal fyllast med planter, dette her. Ifjor kjøpte eg to sortar liljer som eg planta ut - også desse staudar. I tillegg planta eg litt sommarblomar, og sådde ei frøblanding som berre heitte nettopp "sommarblomar". Etterkvart som det byrja å spire innsåg eg at det nok ikkje var så lurt, for det var sjølvsagt ikkje berre frøblandinga som spirte - det gjorde ugraset òg! Og kven veit vel forskjel på ugras-spirer og blomespirer når ein ikkje veit kva blomar som er i frøblandinga...


I år var eg ein erfaring rikare, og skulle ikkje gå på same smellen. Ikkje noko sommarmix her i gården, nei! Mannen min råda meg til å ikkje kjøpe frø i heile tatt - berre ferdige blomar.
Men så er det jo så mykje lekkert i frøposar slik på vårparten, at auga vert stort og vått der ein går og kikar. Dermed enda eg opp med to typar frø denne gongen òg. Og optimistisk tenkte eg at når eg berre hadde ein type spirer å forhalda meg til, då måtte det jo gå bra. I turkeperioden som har vore har eg vatna litt på såplassane mine, og sett dei små blada som begynte å poppa fram. Å setje igang med luking var ikkje så aktuelt, sidan spirane knapt var synlege.


Men så, plutseleg med regnet, skaut det heile fart. Eg visste eg hadde sådd tett, men at heile feltet skulle vere dekka av grøne spirer var nok litt i overkant. Eg innsåg at det berre var å krumme nakken og gå til aksjon - ugraset måtte vekk. Og no (uff nei, å fatte meg i kortheit er ikkje mi sterke side) kjem eg til poenget. For det er ikkje berre-berre å luke ugras når ein ikkje veit korleis dei nysådde blomane skal sjå ut! Det kan jo likefullt vere dei som vert røska vekk når uvørne fingrar tek fatt. Eg hadde funne fram hage-hanskane mine, men når eg tok arbeidet nærare i augnesyn innsåg eg at det var bortkasta - her trengdest presisjonsverktøy! Eigentleg burde eg sote der med pinsett, men det får jo vere måte på..




Det vart ein hard kamp, og eg mistenkjer faktisk ugraset for å vere intelligent liv. Eg har ofte høyrd om folk som pratar med blomane sine, og kanskje smilt litt for meg sjølv, men no skal eg slutte med det. Eg skal iallefall vakte meg vel for å seie noko til ugraset, spesielt ting som det ikkje ville like å høyre. Kanskje eg då vaknar opp ei natt og finn huset eller senga mi overgrodd av krigerske vekster på hevntokt.


Kvifor eg trur det er intelligent liv? Jau, for kvar spire av det eg til slutt fastslo måtte vere dei sådde blomane, så var det minst to spirer ugras. Dei nøyer seg ikkje med å vekse vilkårleg rundt i bedet - nei, dei klyngjer seg rundt småblomane som små snyltarar. Som om dei veit at "berre me står tett nok inntil denne vesle saken, så tør ho ikkje luke oss". Eg måtte til slutt gjere meg hard, og luke dei likevel. Ei og anna spire som skulle fått stå laut òg bøte med livet, men no går det iallefall an å sjå at det er ein type blom som skal vekse på det feltet. No lyt ugraset starte på nytt med sine sleipe triks, og denne gongen skal eg ikkje vente like lenge med å vise det kven som er sjefen!



Medan eg likevel dreiv på der ute fann eg fram staudane eg kjøpte på gartneriet for eit par dagar sidan. Eg har hatt litt for store hòl mellom plantene i bedet, men med forskjellige små teppevekstar håpar eg at det skal verte litt meir frodigt og fint. Neste år, då skal eg ikkje kjøpe frøblandingar som skal såast rett på vokseplassen. Då skal eg vere sikker på at dei små spirane som strevar seg fram er ugras som ikkje har livets rett, og dei skal røskast opp med hard hand! Eg kjøper nok fleire stauder som breier seg litt ut, og så er det jo kjekt med nokre tomme plassar der ein fornye seg litt med sommarblomar år for år.


No trur eg det vert fint med velduftande og søt timian mellom Apollo-liljene, medan nelliken forhåpentlegvis finn seg til rette saman med dagliljene. Det er nok mykje i rosa og lilla der ute, men det høver seg vel bra for eit Rosa Univers?


Øverst såg du bilde av den fyrste knoppen på rosebuska mi, og her eit vakkert eksemplar av spansk margeritt, som eg nesten trur er min favoritt-sommarblom.

4 kommentarer:

Blåbærpai sa...

Hihi! Ser det for meg, der du krigar med ugraset! vert nok fint dette!

Anna Lisa sa...

ja, dette evige ugraset!!

Ville bare i full fart innom for å ønske ei god helg!!
Klem

Rønnaug S. sa...

Heisann! Kan nok trygt si at jeg har vært fraværende i bloggverdenen ei stund. Nå er jeg oppdatert. Både her og hos meg selv. Så oppdatert at jeg oppdaga at du har tagga meg (tusen takk) og at jeg har gitt deg den samme utfordringa.... Jaja, da har du jo alt svart,da ;)

Og ugras - ikke nevn ordet - har noen skikkelig hardnakka av sorten utom veggen her. Og de er i alle fall inteligente, de gjemmer jeg inni plantene mine. ARRRRRG.

Ha ei nydelig helg. Klem

Anna Lisa sa...

Heisann!!
Er bare innom for å ønske deg ei god ny uke.
Regna med du kosar deg med sommaren nå..
Ha en fin dag!
Klem

Related Posts with Thumbnails